Ten drugi według Carrere’a Bóg Dantego i Beatrycze Kościół w czapce widce logike latreia – wprowadzenie Bóg permanatnej łaski i odnowy Opatrzność, ufność, kotwica i fale Sławny list Grzegorza z Nyssy o pielgrzymkach do Jerozolimy Wyjątek potwierdzający regułę perspektywy Bóg troski Bóg grożący Emmanuel Carrère jako badacz początków chrześcijaństwa Złota zasada wiary według Jakuba Lubelczyka Plotyn a Budda Jak Bóg stworzył medycynę Bóg Mahatmy Gandhiego Historia dwóch Adamów Joga — droga zjednoczenia? Człowieku, uszczęśliw się sam! Dał żebro, chociaż miał złe przeczucie Brat Boga i ludzi wypalonych płomieniem Krótko o „Psałterzu Dawidowym” Chrystus ukościelniony, Kościół uchrystusowiony Andrzej Frycz Modrzewski–święty czy heretyk? Włóż na Pana swój ciężar Cantalamessa i Odnowa Tego już nie ma Bóg czułości O liturgii i niebie Czyny czy traktaty? Pan jest moim pasterzem Ludzie są dobrzy? Dobry pasterz Bóg ludzi niereligijnych Kim jest ta Kościół? Tydzień Biblijny Papież i teologia Grzegorz z Nyssy o chrzcie Bóg historii Tydzień Biblijny Recepta Piotra Sikory na religijne rozczarowanie Bóg dobry i cierpliwy Paradoksy altruizmu Lektury religijne w Tygodniku Powszechnym Składać Bogu ofiarę z samego siebie Dwóch Franciszków i Bóg uśmiechu Upór ludzki, nieludzki opór Bóg melancholii Boże zabierz ode mnie Metoda „kija i marchewki” w przekazie wiary ? Chrystus zmartwychwstał! Trzy dni i trzy noce między śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa Chrystus – drugi Adam Obraz Boga w negatywie Ciało i Krew Chrystusa Życzenia Chrystus w więzach śmierci leżał… Smutek to grzech Biblia i nauka. Siedem refleksji inspirowanych myślą ks. Michała Hellera Omylny czy nieomylny? Wywyższenie w uniżeniu, karzeł na olbrzymie Przykazanie kościelne: rozmawiaj! W duchu jedności Państwo idealne według św. Ambrożego Koalicja w opozycji, opozycja w koalicji Objawienie biblijne o stworzeniu Gwałt na teologii Odcienie wiary Ireneusz po polsku! Religię bierzemy Bóg zawsze dobry? Dwóch Benedyktów XVI, dwie pary hermeneutyk SWII Kto pierwszy ten lepszy Zrozumieć Objawienie Syntetyczna teoria ewolucji a Dariusz Kot Straszliwszy Mistrz – nieustraszona miłość Ortodoks i „heterycy”, czyli Bosko-ludzkie paradoksy Dziecko „Rodzica B” i „Rodzica C” Królestwo Jezusa i cywilizacja informatyczna „Pomieszanie z poplątaniem” czasu i wieczności Księdzu Hellerowi: Dlaczego katolicy przestają wierzyć w zmartwychwstanie Jezusa? Inny rodzaj Mesjasza III część debaty “Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę w cywilizacji informatycznej?” – informacja Wieczny Rok Miłosierdzia Bóg staje się człowiekiem – tajemnica dwóch serc Życzenia Powaga Boskiej ironii Mężczyzna kobietą, Chrystus Maryją Reinterpretacja doktryny o Wcieleniu Sieć bez oczek Nogi do góry! Nie tylko dla studentów Deifikator – purgator Pastores nr 69 – czyli o pogoni za horyzontem Objawienie, Objawiony Kościół otwarty: utopia czy wyzwanie? Camino de Santiago – kiedy droga staje się modlitwą Pod prąd czasu, z prądem wieczności Czyściec Jakuba Lubelskiego poszukiwane sacrum Dar czyśćca

Krótka piłka

Ten drugi według Carrere’a

Emmanuel Carrère w swojej powieści Królestwo (recenzja Alicji Szerment) formułuje ciekawe przypuszczenie (s. 280-283) co do tego, kim był drugi uczeń, oprócz wymienionego z imienia Kleofasa, ze słynneg...

„Kleofas” - czyli co?

„Kleofas” to katolicki blog teologiczny. Skąd taka nazwa? Tak miał na imię jeden z uczniów idących do Emaus (Łk 24, 13-35), imienia drugiego nie znamy. Rozmowa uczniów w drodze to wzór uprawiania teologii, właśnie jako rozmowy o Bogu, będącej wynikiem spotkania z Bogiem i do tego spotkania prowadzącej. Taki właśnie ma być „Kleofas”: miejsce racjonalnej i życzliwej rozmowy o spotkaniu z Bogiem prowadzonej przez teologów. Kleofas i jego towarzysz nie posiadali tytułów naukowych, nie byli też raczej znaczącymi postaciami wśród uczniów Jezusa. Nie znamy ich dalszych losów. Jednak w ich rozmowie było coś takiego, że jej opis stał się opowiadaniem uważanym przez wielu za najpiękniejsze opowiadanie wielkanocne. Dlatego „Kleofas” jest otwarty nie tylko na zawodowych teologów, lecz także na teologów niezawodowych. Wyrazem tego jest skład redakcji. Co jakiś czas redakcja blogu określa temat dyskusji miesiąca. Wprowadzeniem do tej dyskusji jest kilka obszernych wpisów autorstwa członków redakcji oraz/lub zaproszonych do współpracy autorów. To one ukierunkowują dyskusję prowadzoną w komentarzach do nich (komentarze są moderowane, co oznacza usuwanie komentarzy niemerytorycznych, wulgarnych czy obraźliwych). Członkowie redakcji i zaproszeni autorzy mają prawo do publikowania na blogu dowolnych wpisów o tematyce teologicznej (warunek konieczny). Autorem „Kleofasa” może też zostać każdy teolog profesjonalny i nieprofesjonalny (po nadaniu odpowiedniego statusu użytkownika; wystarczy wysłać e-mail w tej sprawie). Poszczególni autorzy wyrażają w tekstach własne poglądy, które nie są poglądami redakcji czy innych autorów „Kleofasa”.